Það eru eflaust ekki margir sem velta fyrir sér mikilvægi trjágróðurs í borginni okkar en ef ég myndi biðja fólk um að ímynda sér Reykjavík með engum trjám snýst dæmið að öllum líkindum við. Elsta lífveran í borginni er líka tré. Það er silfurreynir sem kom til landsins árið 1883 og var plantað af Schierbeck landlækni. Sama ár og Schierbeck gróðursetti silfurreyninn sinn hóf Gaudi að byggja hina frægu kirkju sína Sagrada Familia í Barcelona, rithöfundurinn Franz Kafka fæddist og eldfjallið Krakatá í Indónesíu spjó eiturgufum yfir heimsbyggðina.
Silfurreynirinn í Víkurkirkjugarði (Fógetagarðinum) við Aðalstræti er sem sagt orðinn 128 ára og vakir yfir þeim 30 kynslóðum Íslendinga sem eru grafnar í garðinum. Hann var á sínum stað í sjálfstæðisbaráttunni, var orðinn stálpaður þegar fyrsti bíllinn og fyrsti ráðherrann komu árið 1904, stóð af sér frostaveturinn mikla 1918 og stóð keikur í gegnum átök í nágrenninu; Gúttóslaginn 1932, inngönguna í Nató 1949 og að sjálfsögðu búsáhaldabyltinguna. Mér finnst notalegt að setjast niður á strætóbekkinn sem er undir trénu á góðviðrisdögum og njóta þess að heyra laufblöð hins aldna trés bærast í golunni, mikið óskaplega gæti þetta tré sagt manni margt um sögu borgarinnar ef það gæti talað!
Vissulega hvarflar stundum að mér að nú fari að styttast í að tréð falli enda hefur það verið eina eftirlifandi tréð frá dögum Schierbecks síðan „móðir allra gljávíðitrjáa í Reykjavík“, sem stóð í sama garði, féll í óveðri í janúar 1987. En þangað til er um að gera að staldra aðeins við í dagsins önn þegar maður á leið um Aðalstrætið, setjast niður hjá þessu tígulega tré og njóta þeirrar fegurðar sem það hefur upp á að bjóða.
Björk Þorleifsdóttir
