Þegar ég var lítil flutti ég oft með mömmu minni. Mamma var einstæð og frekar ung (hún var 23 ára þegar hún átti mig) og var því alltaf að elta hagstæðasta leiguverðið. Þegar ég fæddist bjó hún hjá foreldrum sínum, sem sagt ömmu minni og afa (þau voru stór partur af minni æsku enda var ég oft í pössun hjá þeim) sem áttu heima á Skeljanesi í Skerjafirðinum. Þegar ég var að um það bil tveggja /þriggja ára fluttum við mamma í Keilugranda og húsið minnir mig enn þann dag í dag á jólatré (þau ykkar sem þekkja til þessara húsa vitið væntanlega hvað ég á við). Þar sem ég var svo ung þegar við bjuggum þar þá á ég ekki margar minningar þaðan en ég man að það var sandkassi úti á svölum og bakarí einhverstaðar í götununni.

Við fluttum frá Keilugranda og yfir á Sólvallagötu (ég get með engu móti munað hvað ég var gömul en ég var mjög ung) og í minningunni var húsið gult en ég gekk fram hjá því um daginn og þá var það hvítt og engan veginn eins og ég man eftir því. Í minni huga var húsið á Sólvallagötunni svolítið eins og Sjónarhóllinn hennar Línu (Langsokks) á sér lóð og skærgult. Helsta minning mín af þessu húsi var/er í raun hvernig það leit út þess vegna var það örlítið áfall fyrir mig að sjá að ég hafði í raun ímyndað mér allt annað hús sem barn (en það er samt svolítið gaman af því – það segir mér bara að ímyndunaraflið mitt var nokkuð frjótt). Eftir Sólvallagötuna fluttum við mæðgurnar í kjallaraíbúð á Sogaveginum. Ég á nokkrar góðar minningar þaðan eins og þegar við mamma leigðum ekki bara videospólu heldur videotæki líka. Ég var nýkomin úr baði og við mamma sátum á sófanum í litlu kjallaraíbúðinni og horfðum á Beethoven í leigða videotækinu og á meðan greiddi mamma á mér hárið. Við áttum heima á Sogaveginum yfir sumar ég man það vegna þess að bílastæðið á húsinu fylltist af járnsmiðum sem ég reyndi eftir bestu getu að koma í krukku og sannfæra mömmu um að þeir væru góð gæludýr (það gekk hvorugt vel). Ég er viss um að það var sjoppa einhverstaðar í grendinni því ég man eftir að hafa keypt boltaís (ís sem var inni í plastkúlu með línum á eins og fótbolti) og labbað með hann heim.

Þegar hér var komið sögu þá hef ég verið um fimm ára gömul og mamma komin í samband með fósturpabba mínum sem þýddu róttækarbreytingar í mínu lífi. Við fluttum heim til fóstra míns í Ljósheimanna og þar hóf ég skólagöngu mína. Við áttum heima á níundu hæð í blokk sem var hvít, bleik og blá (og mér fannst hún vera sko klárlega fallegasta blokkin á þessu svæði) og lyftan var pínulítil og eldgömul, ég var alltaf jafnhrædd við að fara í hana (það hjálpaði heldur ekki til þegar fósturpabbi minn stríddi mér með því að hoppa í henni). Níunda hæðin var efsta hæðin og þar voru líka stærstu svalirnar (þær voru RISA stórar – allavega í minningunni) og það var afskaplega gaman að vera þar að leika, sérstaklega að láta eitthvað detta (eins og vatnsblöðrur) eða þykkjast vera í konungshöll því þar hafði maður útsýni yfir allt ,,ríkið”. Eitt af því sem mér fannst mest spennandi við húsið var að fara niður í kjallara, í hjólageymsluna því þar voru litlar flísar á hluta gólfsins sem voru að losna svo í hvert sinn sem ég fór þangað þá tók ég eina eða tvær með mér upp og geymdi þær í litlum poka (sem ég er bara nýbúin að henda). Við bjuggum í Ljósheimunum í eitt ár en á þeim tíma eignaðist ég lítinn bróður svo við þurftum að stækka við okkur (við sváfum öll inni í einu herbergi svo það var orðið svolítið þröngt þegar við vorum orðin fjögur) þannig að við fluttum á Bústaðveg. Þar bjuggum við í fimm ár svo ég á fullt af minningum þaðan. Einu sinni var verið að taka upp fyrir kvikmynd í næstu götu (Hæðagarði ef mig minnir rétt) og ég fékk leifi til að vera lengur úti með vinum mínum því að klukkan var meira en níu eða tíu um kvöld og ég svona átta-níu ára, það var rosalegt ævintýri fyrir mig.

Ég var tólf ára þegar við fluttum úr Reykjavík og yfir í Kópavog (ég hélt því alltaf til streitu að ég væri reykvíkingur en ekki kópavogsbúi) og ég var ekki sátt því mínar dýrmætustu æskuminnigar áttu sér langflestar stað í Reykjavík.

Borgarminningin sem ég ætla að segja ykkur frá í dag er gönguferð sem ég fór með vinkonu minni um daginn. Við hittumst á Hamborgarafabrikkunni til að borða saman í hádeginu og þar sem veðrið var gott ákváðum við að ganga útí Háskóla þaðan. Við gengum niður Laugarveginn í sólskini og þokkalegasta veðri og nutum útsýnisins. Þar sem gönguferðin átti sér stað á Öskudag var margt um manninn á Laugarveginum og margt að sjá. Við vinkonurnar fengum því að sjá fullt af glöðum krökkum í allskonar búningum og heyrðum misvandaðan söngin óma um allan miðbæinn. Næsti partur af leiðinni var gangan meðfram tjörninni. Hún byrjaði mjög vel, máfarnir létu okkur í friði og við fylgdumst með álftum og öndum synda á vatninu. en þá ákvað íslenska veðráttan að minna aðeins á sig. Á síðustu metrunum ringdi svo svakalega að við vorum gjörsamlega gegndrepa þegar við komum upp í skóla og það liðu margir klukkutímar þar til við vorum orðnar alþurrar. En öll þessi fjölbreytni bæði veðri og búninga vali gerði þessa göngu sérstaklega eftirminnilega.

Fossvogslækurinn rann um dalinn eftir gömlum framræsluskurðum, eins og hann gerir enn víða þó að sums staðar sé búið að skipuleggja litlar tjarnir og gera í kringum þær hugguleg svæði. Nú eru komnar fínar brýr yfir lækinn á mörgum stöðum en í gamla daga voru þær færri og margar þeirra gamlar og lúnar, sem gerði þær þó bara meira spennandi að fara yfir. Ef maður þurfti að komast yfir lækinn og langt var í næstu brú reyndi maður svo bara að stökkva yfir og vonaði það besta, því sumsstaðar var svæðið við bakkana hálfgert drullusvað sem maður gat auðveldlega sokkið ofan í, alveg upp að mitti þegar verst lét og farið illa með skó og sokka, jafnvel buxur ef maður var óheppinn. Við krakkarnir kölluðum lækinn alltaf mýrina af því á mörgum stöðum umhverfis hann var svæðið rakt og hálfgerð mýri. Á sumrin var hægt að veiða síli í læknum, með sigti festu á kústskaft. Á góðum degi gat maður veitt hátt í hundrað síli, en flestir gátu lítið gert við þau annað en að sleppa þeim aftur út í lækinn. Við systkinin vorum þó svo heppin að hafa litla tjörn í garðinum heima og fengum stundum leyfi til að sleppa sílunum þar, með því skilyrði að við veiddum þau öll upp úr tjörninni aftur í lok sumars og slepptum þeim út í lækinn. Það gerðum við nokkuð samviskusamlega, þó að stundum yrðu einhver afföll.

Einhverntíma fundum við systir mín stórt og feitt eftirlegusíli í tjörninni þegar komið var fram í miðjan október og ákváðum að okkur bæri skylda til að halda því á lífi út veturinn og sleppa því svo út í lækinn næsta sumar, eða grilla það og éta ef það væri orðið almennilega stór fiskur. Við veiddum því sílið uppúr tjörninni og settum það í bala sem við földum fyrir foreldrum okkar úti í bílskúr og stálum svo fiskamat frá bróður okkar sem átti gullfiska og fóðruðum sílið. Okkur tókst að halda því lifandi út veturinn og slepptum því stoltar í lækinn sumarið eftir.

Inni við skógræktina svokölluðu rann lækurinn þó alltaf eftir hefðbundnari lækjarfarvegi og þar var hann sumsstaðar volgur eða jafnvel heitur. Þar var maður sem mig minnir að hafi heitið Þorvaldur með litla gróðrarstöð, eða nokkur gróðurhús sem voru eins og einskonar plastbraggar. Kannski hefur hann nýtt heita vatnið í læknum eitthvað við þessa ræktun sína, ég hreinlega veit það ekki eða spáði allavega ekkert í það á sínum tíma. Hann ræktaði held ég ýmiskonar grænmeti, allavega mikið af rófum. Ég og frænka mín kölluðum hann aldrei annað en rófukallinn, því að hann gaf okkur alltaf nýuppteknar rófur þegar við heimsóttum hann. Afi okkar bjó í Árlandinu, sem er næsta íbúðargata við þetta svæði þar sem gróðurhúsin voru og okkur þótti mikið sport að fara og heimsækja rófukallinn og fá svo afa til að hjálpa okkur að þvo rófurnar og skera þær jafnvel í bita, svo borðuðum við þær með bestu lyst enda nýuppteknar litlar rófur alveg einstaklega góðar. Bak við húsið hans afa var svo einhvers konar óskilgreint svæði milli íbúabyggðarinnar og skógræktarinnar. Þar höfðu afi og nágrannar hans komið sér upp kartöflugörðum þar sem við fjölskyldan tókum upp kartöflur á hverju hausti. Þetta voru fínustu kartöflugarðar og alltaf mikil og góð uppskera úr þeim. En svæðið þar sem þeir voru var þó ekki hluti af íbúðarlóðum fólksins heldur í eigu borgarinnar og nú er búið að breyta skipulaginu þar, gera göngustíg þar sem kartöflugarðarnir voru og byggja sambýli, leggja fleiri göngustíga og gera tjörn þar sem rófukallinn var með sína ræktun.

Þetta svæði í námunda við skógræktina og ekki síður skógræktin sjálf fannst mér alltaf með mest spennandi stöðunum í Fossvogsdalnum þegar ég var yngri. Það var einhver ævintýrablær bæði yfir óræktinni sem var þarna sumsstaðar og læknum og skóginum sem mér fannst risastór á þessum tíma. Skógræktin og umhverfið innan þess svæðis er að mörgu leyti líkt því sem var þegar ég var yngri, en aðkoman að henni og svæðin í kring hafa breyst á ýmsan hátt. Þó að mér finnist þessar breytingar að mörgu leyti fegra umhverfið og vera af hinu góða hvað varðar aðgengi og aðkomu fólks að dalnum er ég samt glöð yfir að hafa fengið að upplifa hann líka á þann hátt sem ég gerði sem barn þegar skipulagið var minna. Maður upplifði kannski meiri frelsis- eða ævintýratilfinningu í þess háttar umhverfi. Foreldrar mínir búa enn á sama stað í Fossvoginum og þegar ég heimsæki þau finnst mér gaman að skreppa stundum í göngutúr um dalinn og rifja upp liðna tíma.

Átt þú minningar um rófukarla, sílaveiðar og kartöflugarða í Fossvogsdal? Hvernig upplifir þú göngutúra á þessum slóðum? Segðu frá

Þegar ég var átta ára gömul byrjaði ég í nýjum skóla. Það var Landakotsskóli sem er í gamla Vesturbænum við Túngötu. Ég var í þessum skóla þar til ég varð tólf ára og á þeim tíma eignaðist ég ótrúlega góða vini sem eru enn þann dag í dag mínir nánustu vinir. Hópurinn okkar hefur svosem stækkað og það hefur bæst við fólk sem við höfum kynnst í menntaskóla og víðar. Minningin sem ég ætla að deila hér tengist þessum vinum mínum og ákveðinni sumarhefð okkar. Við höfum tekið upp á því yfir sumartímann að fara í lautarferðir, fótbolta og fleiri leiki í garði sem við höfum alltaf kallað Hallargarðinn. Ég veit reyndar ekki hvort það er nafnið sem hann ber en þetta er sem sagt garðurinn við stóra, fallega Thor-húsið við Fríkirkjuveg. Í þessum garði komum við okkur fyrir efst í lítilli brekku með teppi, mat, drykki og jafnvel bolta. Við höfum eytt heilum dögum þarna spjallandi, spilandi, leikandi og fleira. Við höfum hitt allskonar fólk þarna en í garðinn koma alltaf einhverjir á sumrin en þó eru aldrei margir þarna. Það er að hluta til þess vegna sem við höfum alltaf farið þangað en ekki Austurvöll til dæmis þar sem íslenska þjóðin safnast ávallt öll saman á hlýjum og góðum sumardögum. Í Hallargarðinum er stórt grassvæði sem hentar afar vel í að spila fótbolta eða aðra boltaleiki og höfum við óspart nýtt okkur það. Teppið er alltaf í litlu brekkunni og þar sitjum við milli leikjanna eða ef við nennum ekki að spila með. Þar er mesta lognið því það eru runnar allt í kring. Þar var líka alltaf bekkur með borði sem hægt var að nýta ef þurfti. Við höfum alltaf með okkur bækur og reynum að muna alltaf eftir ferðaspilara svo við getum haft músík í sólinni.

Það reynist mér erfitt að greina þessar Hallargarðsferðir niður í eina minningu því þær eiga það til að renna saman þar sem þetta eru yfirleitt margir dagar á hverju sumri. Við erum flest öll í hópnum alin upp í Vesturbænum og þekkjum garðinn mjög vel og sum okkar hafa jafnvel leikið sér þar síðan á barnsaldri. Þegar ég hugsa um þennan garð finn ég fyrir sumargleði, sól, blíðu og hlátri. Mér finnst dásamlegt þegar að einn staður getur haft svona jákvæð áhrif á mann.

Fólkið sem kemur þarna líka er afar misjafnt. Við höfum hitt róna, fjölskyldur, útlendinga og krakka eins og okkur. Ég man sérstaklega vel eftir einni þriggja manna fjölskyldu sem við hittum þarna einn daginn. Það voru mamma og pabbi með lítinn strák sem hefur verið svona tveggja ára. Strákurinn hafði svo gaman að bolta sem við vorum með að hann skreið upp brekkuna til okkar til þess að leika sér við okkur með hann. Okkur fannst þetta auðvitað algjört sport og lékum við kútinn eins lengi og hann nennti og á meðan hló hann og veltist um í grasinu. Ég hef alltaf haldið að svona traust sé það sem gerir Ísland svo sérstakt og íslensku sumrin eru ein þau bestu sem ég veit. Þá sérstaklega sumardagarnir og kvöldin í gamla Vesturbænum í hópi góðra vina.

Um morguninn fór ég snemma í barrnafatabúð og valdi tvö sett af stelpufötum og tvö sett af strákafötum. Talaði við konuna í afgreiðslunni og spurði hana hvort hún gæti kíkt á miðana í umslaginu og pakkað inn fötunum í sitthvorn pakkann eftir því hvort þetta væru stelpur eða strákar. Ég skrapp í aðra búð á meðan konan sinnti þessu. Um kvöldið fórum við kærasti minn út að borða á Hereford sem er í miðbænum, fengum okkur það ljúffengan mat og eftirrétt, eftir það fórum við út í bíl og keyrðum upp í Öskjuhlíðina og fórum aðeins að labba. Ég var þvílíkt hneyksluð á manninum að láta mig labba eitthvað, ég ólétt og illt í grindinni í háhæluðum stígvélum. Eftir smá labb settumst við á bekk, án gríns inn í miðjum dýrakirkjugarði. Ég hugsaði bara eitthvað, hvað erum við að setjast niður hérna, krípí. Fer þá ekki kærastinn niður á skeljarnar og rétti fram box með demants trúlofunarhring. Sagði þvílíkar ástarjárningar sem kom mér verulega á óvart því ég hafði aldrei séð þessa rómantísku hlið á honum, þó ég hafi innst inni vitað að hún væri til. Ég sagði að sjálfsögðu já þegar hann spurði mig. Eftir þetta héldum við heim á leið og þar beið okkar pakkarnir með barnafötunum. Þetta var svo spennandi.

Kærastanum mínum fannst hann hafa sýnst þetta vera strákar í sónarnum en ég ekki sjá neitt út úr sónarnum. Við opnuðum fyrri pakkann og þá kom í ljós bleikur kjóll með samfellu. Ég var mjög spennt yfir að fá alavega eina stelpu, því ég var búin að finna fullt af fallegum stelpunöfnum en átti svo erfiðara með strákanöfnin. Svo opnuðum við seinni pakkann og það kom í ljós bleikur kjóll með samfellu. Við vorum semsagt að fara að eignast tvær stelpur. Við vorum svo hissa en mjög ánægð með þetta. Kynin skiptu svosem ekki miklu máli, aðallega að börnin verði heilbrigð. Þessi dagur er mér mjög minnistæður og mun ég muna alltaf. Í dag á ég 18 mánaða tvíburadömur sem eru mjög heilbrigðar og fullkomnar. Einnig erum við búin að plana brúðkaup í Reykjavík í sumar.

Stundum fékk ég að koma ein til Reykjavíkur, og þá gisti ég oft ásamt tveim frænkum mínum á sama aldri hjá afa og ömmu. Hver átti sín Barbie rúmföt sem amma saumaði handa okkur og áður en við fórum að sofa fengum við alltaf að kúra í svefnsófanum og horfa á sjónvarpið. Eitt skiptið náðum við að telja ömmu og afa á að lofa okkur að vera einum að horfa á sjónvarpið á miðhæðinni á meðan þau fóru á efstu hæð að sofa. Við vissum nefnilega af hryllingsmynd í sjónvarpinu á stöð 1 sem okkur langaði svo að sjá. En það sem við vissum ekki var að myndin var tekin upp í kjallaranum á húsinu við hliðina en þar var eldri maður með verkstæði en hann vann við að smíða líkkistur. Ég held að árið hafi verið í kringum 1989-1992 þannig að við höfum verið í kringum 9-12 ára. Egill Ólafsson lék í myndinni en hann lék vampíru (eða Drakúla), og að okkar mati lék hann hlutverkið sitt stórvel því við lágum stjarfar úr hræðslu alla myndina. Síðan þegar myndin var loksins búin ætluðum við að vera voða fullorðnar og slökktum á sjónvarpinu og ætluðum að fara að sofa í myrkrinu eins og við höfðum alltaf gert. En í fyrsta sinn truflaði umferðin okkur, og þá aðallega ljósin frá bílunum í gegnum gardínurnar en þau bjuggu til skugga sem læddust með húsgögnunum. Einnig var sú vitneskja að þessi mynd gerðist í húsinu við hliðina aðeins of mikill raunveruleiki og engin þorði að fara fram úr til að kveikja ljósið. Á fimm mínútna fresti töldum við okkur sjá Egil Ólafsson standa í borðstofunni eða í fínni stofunni þar sem skuggarnir voru farnir að spila með augun. Þannig að við tókum þá mis-gáfuðu ákvörðun að öskra á ömmu sem svaf værum blundi á efri hæðinni. Það var talið niður úr þremur í einn og þá var gargað. Amma þaut fram úr rúminu sínu og rauk niður stigann og inn í stofu til okkar og þar lágum við skíthræddar við Egil Ólafsson sem var vampíra í kjallaranum við hliðina. Ég þarf varla að segja frá því að við fengum ekki aftur að vaka einar fram eftir að horfa á sjónvarpið, alla vega ekki næstu árin.

Eftir þetta, í hvert sinn sem ég geng fram hjá húsinu við hliðina á ömmu og afa húsi hugsa ég um Drakúla og líkkistur. Mig grunar reyndar að það séu ekki margir sem deili þessari tilfinningu þar sem þetta er mjög fallegt hús og alls ekki draugalegt. Það er einnig mjög langt síðan það var hætt að smíða líkkistur í kjallaranum og ég hef í raun aldrei fundið þessa mynd sem var í sjónvarpinu sem mig grunar að hafi verið stuttmynd.

Þegar ég var í handboltanum á fullu vorum við í Reykjavík tvisvar til þrisvar í mánuði. Það var oft orðið frekar þreytandi að þurfa að sigla í sex tíma á einni helgi en þetta eru bestu minningar mínar tengdar borginni. Við vorum og erum mjög góðar vinkonur sem voru saman í boltanum og því voru þessi ferðalög oft ansi skrautleg en við gistum alltaf allar saman og ekki var alltaf mikil svefn. Það er þó ein helgi sem stendur uppúr það er þegar við urðum íslandsmeistarar í handbolta í apríl árið 2007. Þá vorum við staddar í borginni og fórum uppá land á miðvikudegi. Þetta var úrslitahelgi þar sem undanúrslitin voru spiluð á fimmtudeginum. Þar kepptum við á Ásvöllum Í Hafnarfirði og unnum þann leik og lentum í úrslitum á móti KA. Daginn fyrir úrslitaleikinn fórum við niður á Laugarveg á ÍBV rútunni og opnuðum gluggana og vorum að kalla ýmsu skondu að fólki. Okkur þótti þetta ótrúlega gaman. Við gistum í Egillshöll og þetta var eins og önnur veröld fyrir okkur, þvílík stærð á húsnæði. Þar vorum við ýmislegt að brauka og þurfti þjálfarinn okkar örugglega oft að telja uppá tíu. Það voru þrjár stelpur sem voru orðnar svoldið fyrir strákanna á þessum tíma og það komu nokkrir strákar inn í herbergi til þeirra í gegnum gluggan og svo var þjálfarinn að koma að athuga með þær inni á herbergi og við sendum þeim sms um að hún væri að koma og þeir drifu sig út um gluggan og það vildi ekki betur til að einn sem var í þéttari kantinum festist í glugganum og þjálfarinn kom inn þegar hann sat fastur þar. Við spiluð svo úrslitaleikinn í Austurbergi, bæði liðin okkar A og B-liðin spiluðu til úrslita. Eftir að við unnum undanúrslitaleikinn hringdu margar í foreldra sína og þeir gerðu sér hópferð á úrslitaleikinna hjá okkur sem gerði þetta enn skemmtilegra. Bæði lið sigruðu leikinna og við urðum því tvöfaldir meistarar ásamt því að hafa orðið deildarmeistarar. Það var svo brunað niðrí Landeyjar þar sem beið okkar flugvél. Á leiðinni heim var sungið og trallað alla leiðinna og svo var beðið okkar með mótökuathöfn uppi á flugvelli í eyjum.

Þegar við eldri bræðurnir fórum að braggast eitthvað kom nokkuð oft sú skoðun upp hjá þeim elsta að það ætti bara að sprengja allt breiðholtið þar sem þetta væri bara eitthvað “helvítis gettó”. Foreldrar mínir höfðu stritað við að koma sér upp húsi á vatnsendanum og höfðum við öll eytt ófáum helgum og sumarfríum í að koma því húsi í stand. Sumarið 2007 var bankað uppá hjá foreldrum okkar og voru þar á ferð menn sem gætu í fyrstu virst vera mormónar vongóðir um hlýjar viðtökur. Það kom á daginn að þetta voru bara rosa fínir bankakarlar sem buðu mömmu og pabba alveg heilan helling af peningum í stað eilífrar himnavistar ef þau væru bara vinsamlegast til í að afhenda lyklana og fara og finna sér eittvern annan stað að búa á. Þau vildu meina að parið ofar í götunni sem sendu þessa ágætis mann að spjalla við okkur hafi verið að leita sér að fjárfestingu en mig grunar helst að þau hafi bara viljað losna við okkur þar sem það var alltaf fullmikill almúgafnykur af okkur, áttum ekki einu sinni jeppa.

Foreldrar mínir ágætir voru guðs lifandi fegnir að losna út úr þessu húsi sem hékk alltaf óklárað yfir þeim eins og mara og kusu að leita að fullkláruðu húsi, þau voru jú með “ógslea” mikið af peningum til umráða núna. Þau leituðu og leituðu og komu loks að máli við okkur systinin einn daginn og tilkynntu að þau voru búin að finna hús. Þetta var rosa fínt hús með kjallaraíbúð, sauna og helling af herbergjum, svo var staðsetningin líka rosa fín, í Vesturberginu. Ég hafði ekki hugmynd um hvar það væri og fékk að vita að það væri fyrir neðan ljótu risastóru blokkina í breiðholtinu.

Þetta þótti mér vera einstaklega fyndin staðsetning þar sem bróðir minn var og er allveg handviss um að þar þrífist vart nokkuð vitsmunalíf, að það ætti bara að útrýma öllu svæðinu. Sjálfur hafði ég búið þar í lítilli kommúnu í um eitt ár og var farið að líka ákaflega vel við svæðið, það bauð upp á skokkhring sem var akkúrat þrír kílómetrar, fullkomið fyrir mig, fínar búðir í göngu færi og ótal minningar sem voru farnar að fylla þessar götur sem fylgdu skokkhringnum mínum. Vill svo skemtilega til að þessi hringur er líka uppáhalds leiðin mín til að leggja hluti á minnið, þar sem ég raða minnispunktum niður eftir honum og vona að þeir skolist ekki of mikið til.

Nú er ég snúinn aftur til föðurhúsanna með konu, sem ég kynntist í kommúnuni, og barn í eftirdragi. Enn erum við í þessu guðsvolaða breiðholti, yngsta bróður okkar var hlíft við tilraunarasisma okkar eldri bræðra og er fyrirmyndar nemandi í FB. Við hjónin erum í góðu yfirlæti, mamma og pabbi í fullkláruðu húsi og eldri bróðir minn flúinn til Ameríku í leit að vitsmunalífi. Vill svo skemmtilega til að þar fann hann sér rosa flotta kommúnu í þessu fínasta gettói sem hefur þann heiður að vera bílaþjófnaðar-höfuðborg Ameríku, mér til mikillar skemmtunar.

Það sem kemur fyrst upp í hugann þegar ég hugsa um höfuðstaðinn er völundarhús. 101 svæðið fyrir mér er gjörsamlega ómögulegt að rata um og ef ég á að komast á leiðarenda verð ég að fá nákvæmar útskýringar á hvar ég eigi að beygja og helst hvenær. Það var til dæmis persónulegur sigur hjá mér þegar ég komst ein og óstudd 27 ára gömul keyrandi niður á Laugaveg á háannatíma. Fram að þeim tímapunkti hafði ég alltaf beðið einhvern góðhjartaðan um að keyra mig á áfangastað. Ég hugsa alltaf með mér þegar ég lendi í umferðarteppu kringum kaffileytið á höfuðborgarsvæðinu hversu mikið ég dáist að þeim sem standa í þessu á hverjum degi. Það gæti ég aldrei, ég tapa gjörsamlega allri lífsgleði og verð snúin eins og argur hundur.

Það er til ein góð saga af mér og ratvísi minni í miðbænum sem oft er rifjuð upp og hlegið að hjá okkur vinkonunum. Þannig var mál með vexti að ég var stödd á Þórsgötunni rétt við Hallgrímskirkju og þurfti að komast í Miðstræti. Vinkona mín fór gaumgæfilega yfir leiðina með mér og samkvæmt henni myndi þetta taka mig í mesta lagi fimm mínútur. Minni mitt var kannski ekki upp á sitt besta á þessum tímapunkti næturinnar og tókst mér að klúðra leiðbeiningunum gjörsamlega. Ég tók vitlausa beygju og eftir um kortersgang áttaði ég mig á því að ég hafði ekki hugmynd um hvar ég var niðurkomin. Nú voru góð ráð dýr, það var á tali hjá vinkonu minni og ég vissi ekki hvað snéri upp né niður í kringum mig. Því hélt ég göngu minni áfram, hringdi meðal annars í pabba minn norður til að fá örlitla uppörvun en olli honum í staðinn miklum áhyggjum þar sem hann sat heima hjá sér í sveitasælunni fjarri borgarsollinum. Þegar ég sá glitta í Landspítalann í öllu sínu veldi hugsaði ég með mér að nú væri ég komin ískyggilega langt af leið og fimm mínútna göngutúrinn orðinn að klukkustundarkraftgöngu þar sem ég sá hættur í hverju húsasundi. Þá náði ég loksins sambandi við vinkonuna góðu og á milli hlátursrokanna gat hún komið mér á rétta braut aftur. Þetta fór því allt vel að lokum og ég komst á leiðarenda án þess að vera nauðgað eða rænt eins og pabbi gamli sá fyrir sér.

Ég veit enn í dag ekki hvernig heimurinn snýr á þessu svæði og þarf helst að hafa heimavanan einstakling með mér eða áttavita til að enda ekki í annarri kraftgöngu dauðhrædd um líf mitt og limi.