Ég geng niður Barónsstíg. Er mjög neðarlega þannig að réttast væri að segja að ég gengi upp Barónsstíginn. Ég mæti bílum. Geng fram hjá Landsspítalanum. Lít til vinstri og tek eftir stórum hvítum húsum. Þetta geta ekki verið einbýlishús. Þau eru svo stór. Ætli það séu ekki svona þrjár til fjórar íbúðir í húsi. Allavega í því stærsta. Og jafnvel fleiri. Ég held að það standi við Mímisveg. Litlar íbúðir gæti ég trúað. Íbúðir fyrir stúdenta? Hálfgerð blokk með þremur inngöngum og þremur hæðum. Mörg hjól fyrir utan. Þetta gætu verið stúdentar. Jú, þarna kemur einn með bónuspoka aftan á hjólinu sínu og skólatösku á bakinu. Ég held áfram upp. Er hætt að taka eftir bílunum. Held áfram að horfa á hvítu húsin. Þau virðast svo rúmgóð. Ég myndi vilja búa í einu slíku. Garðarnir eru stórir. Ég geng yfir Eiríksgötuna. Ég sé Vörðuskóla. Krakkarnir eru í reykpásu og standa úti í sólinni. Á hægri hönd eru gráar blokkir. Á efstu hæðinni yst býr vinkona mömmu. Íbúðin er ekki stór en notaleg. Hún hefur gott útsýni. Fyrir neðan hana býr karl sem er svo leiðinlegur. Það má ekkert heyrast frammi á gangi því annars er hann farinn að kvarta. Helst þyrfti maður að halda niðri í sér andanum í hvert skipti sem gengið er framhjá dyrunum hans. Stigagangurinn er voðalega drungalegur. Annars veit ég ekki með hina stigagangana. Það er svo erfitt að ímynda sér eitthvað sem maður hefur ekki séð. Ég myndi samt halda að það sé mikið af gömlu fólki á ganginum sem er beint á móti Hallgrímskirkjunni.
Ég kem að Austurbæjarskóla. Allt á iði. Litlir krakkar hlaupa heim úr skólanum. Þau allra yngstu í fylgd með ömmu eða afa. Þau hlaupa þau eru svo ánægð að vera sloppin út í góða veðrið. Heilsuverndarstöðin á sínum stað. Kem að Sundhöllinni. Sest á bekkinn við innganginn. Á því korteri sem ég sit þar tek ég eingöngu eftir gömlum körlum með plastpoka á leið í sund eða að koma uppúr. Þegar ég fer kemur hópur unglinga og ætla í sund. Ætli þau séu ekki að fara í skólasund? Börnin á leikskólanum Barónsborg leika sér úti. Hrópin frá þeim berast langar leiðir. Ég lít upp á Bergþórugötu. Finnst húsin flott að utan en fæ samt alltaf hroll. Ég gæti ekki hugsað mér að búa þar. Lenti einu sinni í brjálaðri kerlingu sem hótaði mér öllu illu. Kona sem ég hafði aldrei séð áður. Eftir það hef ég haldið því fram að einungis bilað fólk búi þarna. Ég veit ekki hversu satt það er. Komið á hornið á Njálsgötu. Hér var mjólkurbúðin sem nú er skrifstofurými. Fyrir ofan er einhvers konar nýlenda. Alltaf partý þarna. Eitthvað lið úr Spútnikk býr þar held ég. Það klæðir sig alla vega mjög furðulega. Gamli karlinn sem bjó þarna dó fyrir nokkrum árum. Ég kem að Hótel Öld. Nemar úr Iðnskólanum fá að búa þar á veturna. Þetta virðist vera mjög huggulegt hjá þeim. Það fara víst allir úr skónum í forstofunni. Sniðugt. Annars sé ég voða sjaldan hreyfingu þarna. Kannski aðallega um helgar. Fólkið á móti hótelinu er að koma heim. Það sést aldrei neitt inn til þeirra nema blár bjarmi þegar þau horfa á sjónvarpið á kvöldin. Ég lít upp til gömlu konunnar. Það er allt svo fínt hjá henni. Hún er að vökva blómin sín. Portúgalska konan sem leigði neðri hæðina af gömlu konunni flutti um helgina. Hún býr núna í húsinu með turninum á Grettisgötunni. Ég sé hana stundum þegar hún er að finna stæði. Ég veit ekki hver leigir núna hjá gömlu konunni.
Mæðgurnar í næsta húsi voru að færa eldhúsið sitt. Þær vildu frekar njóta útsýnisins út í garð þegar þær drekka kaffið sitt á morgnana. Hverjum finnst gaman að sjá bílana þeytast um götuna fyrst í morgunsárið. Það voru greinilega mikil læti um helgina. Stóra rúðan á kaffibúðinni er brotin. Búðarkarlinn er að setja plötu fyrir gluggann. Arabarnir eru að koma heim. Þeir búa fyrir ofan kaffibúðina. Rakarinn stendur á tröppunum og horfir yfir götuna. Það er enginn hjá honum núna. Ég held áfram niður götuna. Kem að leikfangabúð fyrir fullorðna. Mamma varð svo glöð þegar hún frétta af búðinni. Varð mjög skúffuð þegar hún komst að því að leikföngin væru hjálpartæki ástarlífsins. Hún hélt hún gæti keypt alvöru leikföng einsog hún átti þegar hún var lítil. Þegar ég nálgast Laugaveginn breytist andrúmsloftið. Hef bara tekið eftir ungu fólki í íbúðunum hérna. Einhleypir, ung pör með eða án barna. Ég held það þyki flott að búa hérna. Fólkið hefur alla vega nóg að peningum til að fylgjast með tískunni og ganga í jakkafötum. Ég fer yfir Laugaveginn. Matarlyktin frá Argentínu minnir mig á það að ég er svöng. Hún er svo góð. Einhvern daginn ætla ég að borða þarna. Fer í 10-11 á horni Hverfisgötu og Barónsstígs. Kaupi brauð og mjólk áður en ég fer heim.
